Aftermovie event 13 juni

Powered by

2Stream

Ik ben Thijs, 25 jaar, en ik heb op 13 juni 42 kilometer gepeddeld om aandacht te vragen voor depressies. Wil je weten waarom?

Dit was de route


Team

Hidde Bruinsma

financial ADvisor

Luuk van den Engel

Livestream

Martijn van Monsjou

Documentary

Thijs van Holthuijsen

Paddle Boy

Name*

Company name

Email address*

Phone number

Street

Zipcode

City

Country

Message

Amount €*



Waarom ik dit doe

2.5 jaar geleden ben ik een van mijn beste vrienden aan een depressie verloren.

Dit is mijn eerbetoon aan hem.

Ik vind het moeilijk om te zien hoe weinig er in de samenleving over depressies gesproken wordt.

Het heeft 1.5 jaar geduurd voordat ik mensen weer kon geloven als ze zeiden dat het “goed” met ze ging. Hij vertelde mij dit ook 4 jaar lang.

Het is oké om je af en toe ‘ kut ‘ te voelen. We moeten afstappen van het idee dat het leven perfect moet zijn.

Ik ga op 13 juni deze tocht peddelen om awareness te creëren voor dit probleem.

1 op de 5 mensen in Nederland krijgt te maken met depressieve klachten in hun leven.

Dit kan jij zelf zijn, maar ook je kind, partner, ouders, teamgenoot, collega of iemand anders.

Vaak worden deze problemen niet zichtbaar, omdat er nog steeds een taboe heerst op het praten over je persoonlijke problemen.

Goedbedoelde reacties als “We hebben allemaal wel eens zo’n fase”, “het zit allemaal in je hoofd” of “denk gewoon weer wat meer aan leuke dingen” helpen op zo’n moment niet meer.

Laten we wat coulanter zijn naar elkaar toe.

Ik ga die vriend nooit meer terugzien, maar ik wil er alles aan doen om ervoor te zorgen dat dit niet vaker meer hoeft te gebeuren.

Steun mij met mijn tocht en dan zorgen we er samen voor dat we een van de grootste ziektes van onze generatie beter bespreekbaar kunnen maken.

20% van de Nederlanders krijgt ooit in het leven te maken met depressieve klachten.

Toch heerst er een taboe op het bespreekbaar maken van een depressie.

Hoe kan dit?

Waarom hebben miljoenen mensen over de hele wereld op dit moment last van een depressie maar durft 99.9% hier niet over te praten?

Dit was een van de vragen die door mijn hoofd schoten toen ik door mijn broer gebeld werd met het verhaal dat een van onze beste vrienden zich van het leven had beroofd in ons studentenhuis.

Later bleek dat hij al jaren last had van zijn depressie, en hoe moeilijk het ook was, hij durfde er nooit mee naar buiten te treden. We hebben er nooit iets van gemerkt.

Die vriend ga ik nooit meer terugzien, dat heb ik moeten accepteren na een lange rouwperiode.

Maar wat is er nu, 2.5 jaar later, veranderd op het gebied van depressies?

Als ik eerlijk moet zijn, niks….

Om mij heen zie ik iedereen in de zesde versnelling doorgaan met hun leven: een succesvolle carrière, een leuke vriend/vriendin, een spetterend sociaal leven met bijbehorende instagram posts, verre vakanties, meerdere keren per week sporten, de leukste ouder voor je kind zijn, een nieuwe taal leren, alle sociale activiteiten bijwonen, agenda’s overvol plannen, meer tijd voor jezelf (touché) en de lijst gaat door en door….

Maar wat als het allemaal even wat minder gaat?

Wat doe je dan?

Het hopeloze gevoel na het verliezen van iemand aan een depressie blijft aan je knagen:

“Had ik maar (X) gedaan”

“Wat was er gebeurd als ik op moment (X) had doorgevraagd?”

“Ben ik er wel genoeg voor diegene geweest?”

Het zijn vragen waar je een kleine 3 jaar verder niks meer aan hebt, het is nou eenmaal gebeurd, hoe zwaar het ook is.

De enige manier waarop ik nog mijn steentje kan bijdragen is door mij keihard in te zetten voor dit project zodat andere mensen zich deze vragen straks niet hoeven te stellen.

Daarom ga ik mijn liefde voor het water combineren met een fysieke uitdaging:

13 juni ga ik 42 km peddelen binnen 7 uur op een proneboard aandacht te vragen voor depressies. 

Misschien denk je nu: “Thijs, 7 uur lang peddelen, is dat niet heel veel?”

Stel je eens voor dat je dag in dag uit wakker wordt met het gevoel dat je er niet toe doet, dat je je totaal geïsoleerd van je omgeving voelt, je ALTIJD moe bent, je een extreem laag zelfbeeld hebt, nergens zin in hebt, niet weet hoe je uit deze sleur moet komen en misschien nog wel het allerergste: je hebt niemand om ermee over te praten.

Moet ik nu nog uitleggen waarom ik denk dat die ene dag peddelen niet het probleem gaat zijn?

Natuurlijk ga ik deze tocht niet alleen doen, en natuurlijk moet ik er keihard voor trainen. Maar ik heb een geweldig team van vrienden en familie achter mij staan die mij waanzinnig goed helpen om mijn doel te bereiken.

Maar jouw hulp heb ik ook nodig! Elke euro, elke like, elke share, elke reactie en elk nieuw contact brengt ons weer wat dichter bij het doel:

Het bespreekbaar maken van een depressie

Door middel van een documentaire willen we proberen om zoveel mogelijk mensen te bereiken.

Als er ook meer één persoon naar aanleiding van dit project zijn/haar problemen bespreekbaar durft te maken dan is het wat mij betreft al geslaagd.

Ik weet misschien niet hoe het is om een depressie te hebben maar ik weet wel hoe zwaar het is om de nasleep ervan mee te moeten maken.

Samen staan we sterk in het bestrijden van een depressie en daarom doe ik nogmaals beroep op jouw hulp!

Support mij met het project en dan proberen we samen één van de grootste ziektes van onze generatie te bestrijden!